Uprzywilejowani dotychczas parlamentarzyści, nie „będą odpowiadać i płacić za swoje wykroczenia drogowe”, lecz „będą mogli odpowiadać i płacić”. Mogli, ale nie musieli
Szczególną niechęć wzbudza immunitet, chroniący parlamentarzystów przed odpowiedzialnością za wykroczenia drogowe. Premier Ewa Kopacz, otwiera się w nowym oknie zapowiedziała likwidację tego, zdaniem milionów kierowców, zupełnie nieuzasadnionego przywileju. "Na drogach nie może być równych i równiejszych" - oznajmiła podczas zorganizowanej pod koniec czerwca konferencji prasowej, informując, że już niebawem posłowie, senatorowie, sędziowie, prokuratorzy, szef IPN, główny inspektor ochrony danych obywatelskich i rzecznik praw dziecka, otwiera się w nowym oknie będą płacić mandaty jak wszyscy obywatele.
Przy okazji wyszło na jaw, że projekt stosownej ustawy w tej sprawie czeka w Sejmie już od ponad dwóch lat, jednak prace legislacyjne jakoś nie mogły doczekać się sfinalizowania. Nabrały tempa dopiero teraz, w ogniu kampanii wyborczej.
10 lipca Sejm jednogłośnie (!) przyjął ustawę, która ma położyć kres bezkarności osób, kryjących się dotychczas za immunitetem. Jest jednak pewne "ale". Otóż okazało się, że w zapowiedziach pani premier zabrakło jednego, lecz ważnego słowa. Jest to słowo "mogli". Otóż, zgodnie z nowymi przepisami, uprzywilejowani dotychczas parlamentarzyści, urzędnicy i przedstawiciele wymiaru sprawiedliwości nie "będą odpowiadać i płacić za swoje wykroczenia drogowe", jak twierdziła szefowa rządu, lecz "będą mogli odpowiadać i płacić". Mogli, ale nie musieli.
Dotychczas było tak, że przyłapany na wykroczeniu poseł (senator, sędzia itp.) choćby chciał, nie mógł przyjąć od policjanta mandatu, a policjant nie mógł mu takiego mandatu wypisać. Musiał złożyć odpowiedni wniosek do swojego przełożonego, a ten do komendanta wojewódzkiego, który kierował sprawę do prokuratora generalnego. Prokurator generalny zwracał się do marszałka Sejmu o uchylenie immunitetu zatrzymanemu na drodze delikwentowi. Potem sprawa wracała na policję.
Nowe przepisy upraszczają tę procedurę. Sprawca wykroczenia będzie miał do wyboru: schronić się za immunitetem albo przyjąć mandat od ręki, bez opisanej wyżej żmudnej mitręgi. Wielu parlamentarzystów zapewnia, że bez wahania skorzysta z drugiej z wymienionych możliwości. Czy tak będzie? Dotychczasowa praktyka pokazuje, że bywa różnie. Niektórzy z piratów drogowych z parlamentarną legitymacją w kieszeni potulnie poddawali się karze, inni, nie mogąc przyjąć mandatu, dobrowolnie wpłacali jego równowartość, niekiedy z nawiązką, na cele charytatywne. Jeszcze inni szli w zaparte i korzystali ze swoich przywilejów, tłumacząc na przykład, że nigdy nie siadają za kierownicę po alkoholu, a wydmuchane do alkomatu promile są efektem zjedzenia przed chwilą dwóch kilogramów jabłek.
Z oficjalnych danych wynika, że w kończącej się czteroletniej kadencji wpłynęło ponad 100 wniosków o uchylenie immunitetu w związku z popełnieniem przez posła lub senatora wykroczenia drogowego. Oznacza to, że w tym czasie w kolizję z przepisami ruchu drogowego wszedł mniej więcej co piąty parlamentarzysta. Jak się wydaje, w odniesieniu do ogółu kierowców w Polsce statystyki wyglądają podobnie. Objęta immunitetem grupa osób nie stanowi zatem jakiegoś szczególnego zagrożenia na drogach. Dobrze jednak, że ludzie ci nie będą już tak, przynajmniej w odbiorze społecznym, bezkarni jak dotychczas. Tego wymagało elementarne poczucie sprawiedliwości.










