Porsche zrobiło 911 GT3 S/C - bez dachu. To ma więcej sensu, niż myślisz

Na papierze wygląda to jak sprzeczność. GT3 przez lata było synonimem precyzji i skupienia na jednym celu - osiągach i szybkości reakcji. Składany dach w takim aucie wydaje się dodatkiem, który wpływając na masę, musi coś zepsuć. Dopiero kiedy zaczynasz rozkładać ten model na czynniki pierwsze, okazuje się, że Porsche wcale nie próbowało stworzyć "lżejszej wersji kabrioletu", tylko coś zupełnie innego - samochód, który zachowuje charakter GT3, ale pozwala kierowcy odbierać go w zupełnie inny sposób.

Na papierze ten samochód wygląda jak coś, co nie powinno powstać. Porsche wzięło 911 GT3, czyli jeden z najbardziej bezkompromisowych modeli w swojej ofercie, zostawiło wolnossący silnik kręcący się do dziewięciu tysięcy obrotów i manualną skrzynię biegów, a potem dorzuciło do tego składany dach. Tyle że im dłużej się mu przyglądasz, tym wyraźniej widać, że to nie jest żaden eksperyment, tylko bardzo świadoma konstrukcja.

Żeby ją zrozumieć, trzeba cofnąć się do 911 S/T. To był samochód, który w gamie Porsche wyróżniał się nie osiągami na papierze, ale sposobem, w jaki je oddawał. Niska masa własna, manualna skrzynia i wolnossący bokser budowały auto, które reagowało natychmiast i nie próbowało niczego wygładzać. S/T nie robiło nic za kierowcę - ale też niczego przed nim nie ukrywało.

W GT3 S/C dokładnie tę samą filozofię przeniesiono w bardziej "lifestylowy" format. I to nie na poziomie marketingu, tylko bardzo konkretnych rozwiązań. Przednia pokrywa, błotniki i drzwi wykonane są z kompozytu wzmacnianego włóknem węglowym, czyli materiału, który Porsche stosowało w S/T właśnie po to, żeby zbić masę i utrzymać jak najczystsze reakcje auta.

Do tego dochodzą kolejne decyzje konstrukcyjne - wyczynowy układ hamulcowy z tarczami wykonanymi z kompozytu ceramicznego wzmacnianego włóknem węglowym lżejsze o ponad 20 kg od stalowych, magnezowe felgi (20 cali z przodu i 21 z tyłu), które zdejmują kolejne kilogramy, a nawet lekki akumulator litowo-jonowy. To wszystko składa się na wynik 1497 kg. W samochodzie ze składanym dachem to liczba, która nie bierze się z przypadku, tylko z obsesyjnej kontroli masy.

W tym miejscu naturalnie pojawia się porównanie ze Speedsterem, bo to był ostatni raz, kiedy Porsche próbowało połączyć charakter GT3 z jazdą bez dachu. Tyle że tam dach był elementem niemal rytuału - ręczny, wymagający czasu i zaangażowania, coś co robiło się przed jazdą, a nie w jej trakcie. Speedster był samochodem na konkretną okazję, a nie czymś, co dostosowujesz do sytuacji na bieżąco.

GT3 S/C zmienia tę logikę. Dach składa się automatycznie w około 12 sekund i działa do 50 km/h, co oznacza, że proces składania go przestaje być wydarzeniem, a zaczyna być funkcją. To drobna zmiana w teorii, ale ogromna w praktyce, bo nagle zaczynasz korzystać z jazdy bez dachu znacznie częściej i bardziej naturalnie.

Cały sens tego rozwiązania najlepiej widać jednak wtedy, kiedy do głosu dochodzi silnik. Czterolitrowy bokser o mocy 510 KM i 450 Nm został dostosowany do nowych norm emisji, ale jednocześnie zachował charakter, który dziś jest już rzadkością. Porsche zmieniło głowice cylindrów, zastosowało wałki rozrządu z GT3 RS, poprawiło przepływ powietrza i chłodzenie oleju, żeby silnik jeszcze chętniej wchodził na wysokie obroty.

Efekt jest taki, że to nadal jeden z ostatnich seryjnych silników, który daje pełne, liniowe rozwijanie mocy aż do 9000 obr./min. I właśnie w tym modelu zaczynasz odbierać go inaczej. Bez dachu dźwięk nie odbija się od karoserii i nie ginie w tle. Trafia bezpośrednio do kierowcy, a razem z nim pojawiają się detale, które wcześniej łatwo było przeoczyć - zmiany brzmienia, reakcje na gaz, cały ten mechaniczny charakter, który w zamkniętym aucie jest trochę bardziej "ucywilizowany".

To są rzeczy, których nie wychwycisz na torze, gdzie liczy się powtarzalność i koncentracja na granicy przyczepności. Tutaj chodzi o coś innego - o to, żeby poczuć więcej, a niekoniecznie pojechać szybciej. Choć szybko też się da - S/C przyspiesza do setki w 3,9 s i rozpędza się do 313 km/h.

I dlatego GT3 S/C nie zmienia się w "miękkie" Porsche. Pod względem konstrukcji to nadal pełne GT3 - z przednim zawieszeniem opartym na podwójnych wahaczach poprzecznych, na szerokich kapciach i z apetytem na pokonywanie zakrętów. Idę o zakład, że na każde polecenie reaguje natychmiast i nie próbuje kierowcy niczego ułatwiać.

Różnica polega na tym, że zamiast skupiać się wyłącznie na torze, zaczynasz zwracać uwagę na to, co dzieje się między tobą a samochodem w każdej sytuacji.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że Porsche bardzo świadomie złożyło w tym modelu elementy, które powoli znikają. Manualna skrzynia biegów, wolnossący silnik, niska masa i brak filtrów między kierowcą a autem wciąż istnieją, ale coraz rzadziej występują razem.

Dlatego 911 GT3 S/C nie wygląda jak zapowiedź przyszłości. Bardziej jak podsumowanie pewnego etapu, w którym samochody sportowe budowano przede wszystkim z myślą o tym, jak mają być odczuwane.

I być może właśnie dlatego ten model zaczyna mieć sens dopiero po bliższym poznaniu.