Nowe auto za 1500 zł miesięcznie? Podsumowałem najem długoterminowy

Moja żona jest przedsiębiorcą i wykorzystuje samochód w swojej pracy. Przez lata jeździła swoją ukochaną Hondą, ale przyszedł czas wymiany na coś nowego. Wybraliśmy najem długoterminowy. Wiele osób narzeka na tę formę korzystania z auta, w sieci nie brakuje historii o tym, jak drogie to rozwiązanie, ale postanowiliśmy spróbować.

Od początku priorytetem była cena. A właściwie rata. To miało być auto, które będzie służyło do poruszania się po Wrocławiu i okolicach. Najlepiej elektryczne, żeby korzystać z buspasów i darmowego parkowania. Śledziłem ogłoszenia w sieci, a w końcu oferta wyskoczyła na Facebooku. Elektryczny Opel Mokka za 1199 zł netto za miesiąc, czyli niecałe 1500 zł brutto. Kliknąłem w link. Zadzwonił konsultant, przysłał szczegółowe warunki i wzór umowy. Żona podpisała ją online, bez wizyty w salonie i bez jazdy próbnej, co w klasycznym podejściu do zakupu auta wydaje się wręcz nielogiczne. Ale to nie miało być auto na zawsze, a na co najwyżej 24 miesiące. Co najwyżej, bo ówczesna oferta przewidywała możliwość wcześniejszej rezygnacji z miesięcznym wypowiedzeniem. Samochód zobaczyliśmy dopiero w momencie odbioru.

W najmie długoterminowym punkt ciężkości przesuwa się bardzo wyraźnie - nie wybierasz auta, tylko parametry jego użytkowania. Interesuje cię miesięczny koszt, segment, rodzaj napędu i to, czy całość spina się w sensowną całość. W naszym przypadku założenie było proste: elektryk do jazdy po mieście i okolicach, możliwie najniższy koszt całkowity i brak jakichkolwiek emocjonalnych przywiązań do modelu czy producenta.

To podejście z początku wydaje się chłodne, ale z czasem zaczyna być zaskakująco logiczne, bo dokładnie w taki sposób zaczyna funkcjonować coraz większa część rynku. Obserwowałem je też w różnego rodzaju grupkach facebookowych z ofertami wynajmów i leasingów. "Co macie do kwoty X w segmencie typu Y"? Albo "poproszę o oferty na najtańszy mały samochód do miasta". Takich pytań było bez liku.

W przypadku naszego Opla rata obejmowała wszystko, co jest potrzebne do normalnego użytkowania samochodu. Ubezpieczenie z udziałem własnym 1000 zł, serwis, opony całoroczne - temat był zamknięty, a przez dwa lata nie pojawiła się żadna sytuacja, w której trzeba było podjąć dodatkową decyzję finansową.

Równie istotne jak to, co było w cenie, było to, czego w niej nie było. Nie wpłacałem żadnego wkładu własnego, nie musiałem odkładać pieniędzy na wykup, nie interesowało mnie, ile samochód będzie wart za dwa czy trzy lata i czy uda się go sprzedać bez straty. W praktyce oznacza to bardzo prosty model - płacisz miesięczną opłatę i korzystasz z auta, nie angażując kapitału i nie przejmując się jego przyszłością. W tamtym momencie klasyczne kupowanie elektryka za własne pieniądze uważałem za zbyt ryzykowne pod kątem utraty wartości i konieczności szukania kolejnego chętnego na to auto.

Dopiero w trakcie użytkowania zaczęły wychodzić rzeczy, których nie widać na początku. W połowie trwania kontraktu auto zostało zarysowane - nieznacznie, ale konieczne było lakierowanie dwóch elementów. Fundusz naliczył zgodnie z umową 1000 zł. Przed oddaniem auta na koniec kontraktu zgłosiliśmy jeszcze trzy drobne szkody, z których dwie w swoim aucie bym zignorował - przytarty plastik na nadkolu i duży odprysk od kamienia na drzwiach. Ale tu trzeba było zgłosić i usunąć usterki by uniknąć ponadnormatywnego zużycia pojazdu.

I to jest moment, w którym zmienia się sposób myślenia o samochodzie. Własne auto traktujesz inaczej - drobne uszkodzenia często nie mają znaczenia, dopóki nie wpływają na komfort jazdy. W najmie punkt odniesienia jest inny, bo każda taka rzecz może zostać zakwalifikowana jako ponadnormatywne zużycie i wrócić do ciebie w rozliczeniu końcowym. Upraszczam, nie każda, bo to, co podlega pod takie zużycie precyzyjnie określa podręcznik Polskiego Związku Wynajmu i Leasingu Pojazdów (PZWLP). Jest dostępny online, każdy może sobie sprawdzić ile i jakie rysy, czy uszkodzenia felg czy tapicerki kwalifikują się jako normatywne zużycie, a co poza nie wykracza.

Zapytałem o to trzech dużych graczy na polskim rynku. Według danych Volkswagen Financial Services, w przypadku ostatniego kwartału 2025 r. ponadnormatywne zużycie stwierdzono w ok. 30 proc. z wszystkich zwracanych aut. Czyli w niemal co trzecim po zakończeniu kontrakty trzeba było coś dopłacić. Zaskoczyła mnie odpowiedź z Carefleet: w aż 85 proc. samochodów stwierdzono ponadnormatywne zużycie. Jak jednak wyjaśniła mi Aneta Nowak Asset Product Manager, to kalkulacja uwzględniająca wyłącznie samochody użytkowane przez osoby prowadzące działalność gospodarczą i małe spółki. Czyli osoby, które kupują jak użytkownicy prywatni, nie floty. I co ważne, aż 74 proc. takich klientów nich decyduje się na wykup samochodu po kontrakcie - są zadowoleni i nie chcą ich oddawać. Tylko 1/4 z nich zwraca auta po kontrakcie. Arval nie podał szczegółowej informacji.

I ponownie zaznaczam - co zostanie uznane za ponadnormatywne zużycie wiadomo od początku - określa to podręcznik PZWLP.

W Arvalu wyjaśniono mi enigmatycznie, że klient jest odpowiedzialny za koszty nieobjęte umowami ubezpieczeniowymi. "W takich przypadkach Arval fakturuje pełny koszt naprawy elementów związanych z bezpieczeństwem oraz zredukowaną kwotę za pozostałe uszkodzenia, odpowiadającą utracie wartości rynkowej pojazdu." W przypadku VWFS średni poziom dopłat to 2 tys. zł netto. W Carefleet - 3 tys. zł. Trzeba przyznać, że to wciąż niewielka kwota z perspektywy 2-3 lat użytkowania samochodu, szczególnie biorąc pod uwagę realny koszt wykonania jakiejkolwiek naprawy w ASO. Ciekawostka: w przypadku Carefleet żaden ze zdających pojazd z ponadnormatywnym zużyciem nie skorzystał z możliwości wcześniejszych oględzin pojazdu przed zwrotem auta. W jednym z funduszy usłyszałem, że niektórzy celowo oddają auta ze świadomością istnienia uszkodzeń - patrząc na wysokość dopłat nie chce im się zajmować tym wcześniej.

Największe obawy miałem przed oddaniem samochodu, bo to wokół tego etapu narosło najwięcej historii o dopłatach i sporach. Niektóre były dramatyczne, a użytkownicy informowali o konieczności wyłożenia dziesiątek tysięcy złotych. Stresowałem się - czy ta rysa faktycznie ma 3 milimetry i będzie kwalifikowana jako standardowe zużycie, czy rzeczoznawca stwierdzi, że więcej i wykracza poza standard? Co z niewielkimi odpryskami na szybach i reflektorach? A z plamą na tapicerce? Niby wszystko było w podręcznikowej normie, ale miałem obawę, że ktoś będzie szukał "dziury w całym". W praktyce cały proces okazał się prosty i bezbolesny, bez żadnych prób "szukania problemów", które mogłyby zmienić końcowy rachunek. Usłyszałem, że oddaję samochód w bardzo dobrym stanie, co zostało potwierdzone na formularzu zwrotu pojazdu.

Półtora miesiąca później zadzwoniłem do operatora zapytać, czy nasz kontrakt został zamknięty. Tak - bez dodatkowych opłat. Odetchnąłem z ulgą, choć przyznam, że jeśli "mój" fundusz miałby usługę wcześniejszej oceny stanu pojazdu - dla świętego spokoju wolałbym z niej skorzystać. Są na rynku gracze, którzy faktycznie ją mają, a kosztuje ok. 350 zł. W efekcie takiego spotkania użytkownik dowiaduje się dokładnie, co zostanie zakwalifikowane jako uszkodzenie i masz czas, żeby podjąć decyzję, czy coś naprawiać, czy zostawić do rozliczenia.

Po dwóch latach widzę, że najem długoterminowy nie jest rozwiązaniem, które całkowicie zdejmuje z użytkownika odpowiedzialność. To model, który wymaga pewnej świadomości i dyscypliny, ale w zamian dał mi coś, czego brakuje w przypadku posiadania samochodu na własność, szczególnie z drugiej ręki - przewidywalność. Nowy samochód na gwarancji, z ubezpieczeniem, assistance i serwisem nie generował dodatkowych kosztów. Dziennie to 50 zł. Ale z perspektywy 24 miesięcy - z uwzględnieniem udziału własnego w szkodach - 40 tys. zł. Mowa o kwotach brutto, bez uwzględnienia korzyści podatkowych przysługujących przedsiębiorcom.

Po zakończeniu umowy oddaliśmy samochód i zdecydowaliśmy się na kolejny, tym razem na jeszcze lepszych warunkach - 1140 zł brutto miesięcznie i bez udziału własnego. I znowu elektryk, tym razem ze wsparciem programu NaszeEauto. Czekamy na rozpatrzenie wniosku.

Jeśli coś nie działa, nie wracasz do tego drugi raz. W naszym przypadku decyzja była naturalna, bo najem okazał się dokładnie tym, czym miał być - sposobem na korzystanie z auta bez angażowania się w jego posiadanie. Zamiast wykładać przeszło 160 tysięcy na elektryka plus jego ubezpieczenie, płacimy tylko ratę w wysokości mniejszej niż 1 proc. jego wartości.