Strefa tempo 30 to nie strefa zamieszkania. Kierowcy mylą te zasady
Większość kierowców widząc znak ograniczenia prędkości zakłada, że przestaje on obowiązywać za najbliższym skrzyżowaniem. W przypadku znaku B-43, który wyznacza strefę ograniczonej prędkości, ta zasada nie działa. Ograniczenie obowiązuje na całym obszarze strefy, niezależnie od tego, ile skrzyżowań po drodze miniemy, i kończy się dopiero wtedy, gdy zobaczymy znak B-44 odwołujący strefę.
Spis treści:
- Znak B-43 - jak wygląda i co oznacza?
- Dlaczego skrzyżowanie nie odwołuje znaku B-43?
- Strefa tempo 30 a strefa zamieszkania - najważniejsze różnice
- Strefy tempo 30 w Europie
Strefy ograniczonej prędkości pojawiają się coraz częściej na polskich osiedlach i w centrach miast, a ich celem jest ochrona pieszych, rowerzystów i dzieci. Najczęściej spotykanym wariantem jest strefa tempo 30, choć ograniczenie może wynosić od 20 do 50 km/h. Często strefa tempo 30 nazywana jest też strefą ruchu uspokojonego.
Znak B-43 - jak wygląda i co oznacza?
Już sam wygląd znaku B-43 powinien zwrócić uwagę kierowcy, bo różni się od klasycznego okrągłego znaku ograniczenia prędkości. To prostokątna tablica z białym tłem, czerwoną obwódką i czarnymi cyframi wskazującymi obowiązujący limit. Prostokątny kształt sygnalizuje, że mamy do czynienia ze strefą, a nie z ograniczeniem na jednym odcinku drogi.
Informację o wjeździe do strefy tempo 30 uzupełniają często znaki poziome, czyli napisy namalowane bezpośrednio na jezdni. W samej strefie mogą znajdować się progi zwalniające, szykany i inne elementy wymuszające wolną jazdę, które nie muszą być oznakowane dodatkowymi znakami ostrzegawczymi.
Dlaczego skrzyżowanie nie odwołuje znaku B-43?
Klasyczny okrągły znak ograniczenia prędkości B-33 traci ważność po przejechaniu skrzyżowania, o ile nie zostanie powtórzony za nim. To zasada, którą zna większość kierowców. Przy znaku B-43 zasada jest inna, bo ograniczenie dotyczy całego obszaru wyznaczonego strefą, a nie pojedynczego odcinka między dwoma punktami.
Jedynym znakiem odwołującym strefę ograniczonej prędkości jest B-44, czyli prostokątna tablica z przekreślonym limitem.
Zobacz również:
Strefa tempo 30 a strefa zamieszkania - najważniejsze różnice
Kierowcy regularnie mylą strefę ograniczonej prędkości ze strefą zamieszkania, choć zasady panujące w obu obszarach różnią się. Strefę zamieszkania wyznacza niebieski znak D-40 z symbolami domu, samochodu, dziecka i osoby dorosłej, a maksymalna prędkość wynosi tam 20 km/h.
Najważniejsza różnica dotyczy pieszych. W strefie zamieszkania piesi mają bezwzględne pierwszeństwo i mogą poruszać się po całej szerokości drogi. W strefie tempo 30 piesi muszą korzystać z chodników, a jezdnię przekraczać w wyznaczonych miejscach, dokładnie tak samo jak na każdej innej drodze.
Kolejna istotna różnica dotyczy parkowania. W strefie zamieszkania samochody mogą stać wyłącznie w miejscach do tego wyznaczonych, a zaparkowanie poza nimi grozi mandatem i odholowaniem pojazdu. W strefie ograniczonej prędkości B-43 nie obowiązują odrębne przepisy dotyczące postoju, co oznacza, że parkowanie odbywa się na zasadach ogólnych określonych w prawie o ruchu drogowym.
Wyjazd ze strefy zamieszkania traktowany jest jako włączanie się do ruchu i wymaga ustąpienia pierwszeństwa wszystkim pojazdom. Wyjazd ze strefy tempo 30 nie niesie ze sobą takiego obowiązku, bo strefa ograniczonej prędkości nie zmienia hierarchii uczestników ruchu.
Strefy tempo 30 w Europie
Strefy ograniczonej prędkości do 30 km/h to trend obejmujący coraz więcej europejskich miast. Niektóre poszły znacznie dalej niż Polska - w Brukseli i Bilbao prędkość 30 km/h obowiązuje jako domyślny limit na terenie całego miasta, a wyższe ograniczenia stosuje się jedynie na wybranych arteriach. Za tak zdecydowanym podejściem stoją badania bezpieczeństwa ruchu drogowego. Pieszy potrącony przez samochód jadący 30 km/h ma 90 proc. szans na przeżycie. Przy prędkości 50 km/h szanse spadają do 50 proc.
