Droga dwujezdniowa potrafi zaskoczyć. Są haczyki, na które łapią się kierowcy

Sprawa jest o tyle ciekawa, że polskie przepisy nie zawierają jednoznacznej definicji drogi dwujezdniowej, choć samo pojęcie pojawia się w kontekście dopuszczalnych prędkości i zasad organizacji ruchu.

Zgodnie z nazwą, chodzi o drogę, która składa się z dwóch jezdni trwale oddzielonych od siebie. Najczęściej tym elementem rozdzielającym jest pas zieleni, bariera energochłonna albo inny element infrastruktury drogowej. Sam podział ma jeden cel - poprawić bezpieczeństwo i płynność ruchu, eliminując ryzyko najgroźniejszych w skutkach zderzeń czołowych.

Ważne, by nie utożsamiać drogi dwujezdniowej z liczbą pasów ruchu. Droga dwujezdniowa może mieć po jednym pasie w każdą stronę, ale równie dobrze po dwa lub trzy pasy. Decydujące jest fizyczne rozdzielenie obu kierunków jazdy, a nie szerokość samego pasa czy ich licznba.

To rozróżnienie sprawia kierowcom najwięcej kłopotów. Droga dwujezdniowa to ta z dwiema fizycznie rozdzielonymi jezdniami, które zwykle obsługują ruch w przeciwnych kierunkach.

Droga jednokierunkowa to natomiast ta, na której ruch odbywa się wyłącznie w jednym kierunku, niezależnie od liczby pasów czy szerokości jezdni. Może być szeroka, mieć kilka pasów ruchu, a mimo to pozostawać jednokierunkową, bo nie da się nią jechać w przeciwną stronę. Co istotne, droga dwujezdniowa nie musi być jednokierunkowa, a droga jednokierunkowa nie musi być dwujezdniowa.

Sama obecność dwóch jezdni nie oznacza automatycznie wyższej dopuszczalnej prędkości, choć wielu kierowców tak właśnie zakłada.

Wyższe limity dotyczą sytuacji, gdy droga dwujezdniowa ma co najmniej dwa pasy ruchu w każdym kierunku i przebiega poza obszarem zabudowanym. W takim wypadku samochody osobowe, motocykle i pojazdy o dopuszczalnej masie do 3,5 tony mogą jechać do 100 km/h. Jeśli jednak droga przechodzi przez teren zabudowany lub nie spełnia warunku dotyczącego liczby pasów, obowiązują standardowe ograniczenia, czyli na przykład 50 km/h w mieście.

W przypadku autostrad i dróg ekspresowych dopuszczalne prędkości są jeszcze wyższe, ale wynika to z ich kategorii, a nie z samego faktu, że składają się z dwóch jezdni..

Nie wolno wykonywać go w dowolnie wybranym miejscu, lecz wyłącznie tam, gdzie zezwala na to oznakowanie lub gdzie infrastruktura została do tego specjalnie przystosowana.

Chodzi o specjalne przejazdy przez pas dzielący, oznaczone odpowiednimi znakami. Próba przejechania pasem zieleni jest nie tylko zabroniona, ale też zwyczajnie niewykonalna i niebezpieczna. Z tego samego powodu skręty w lewo na drodze dwujezdniowej często wymagają skorzystania z najbliższego skrzyżowania albo łącznika.

Na drodze dwujezdniowej obowiązują standardowe przepisy ruchu, ale jej konstrukcja wpływa na sposób wykonywania manewrów. Podstawą pozostaje zasada ruchu prawostronnego, czyli kierowcy powinni zajmować możliwie prawy pas jezdni.

Lewy pas, jeśli droga ma więcej niż jeden w danym kierunku, służy głównie do wyprzedzania lub przygotowania się do skrętu w lewo. Długotrwałe poruszanie się lewym pasem bez wyraźnego powodu może zostać uznane za utrudnianie ruchu i skutkować mandatem.

Mimo że tego typu drogi z założenia zwiększają bezpieczeństwo, kierowcy wciąż popełniają na nich błędy. Najczęstszym jest zbyt długa jazda lewym pasem, a tym samym - blokowanie tego pasa. Doświadczenie podpowiada też, że kierowcy zbyt rzadko spoglądają w lusterka, a także zbyt małą uwagę poświęcają innym pojazdom w miejscach, gdzie na drodze dwujezdniowej znajdują się wjazdy na nią i tak zwane pasy rozbiegowe

Do tego dochodzi niedostateczna obserwacja otoczenia podczas zmiany pasa. Częsta jest też nadmierna prędkość wynikająca z przekonania, że brak ruchu z naprzeciwka automatycznie oznacza wyższe ograniczenie.