Opona całoroczna musi działać zarówno w mrozie, jak i w upale. Jej mieszanka gumy nie może twardnieć w niskiej temperaturze, a lamele i rowki w bieżniku mają zapewniać trakcję na śniegu i błocie pośniegowym. Elementy bieżnika odkształcają się jednak pod obciążeniem bardziej niż w sztywniejszej oponie letniej, co na suchej nawierzchni wydłuża drogę hamowania i osłabia reakcję na ruchy kierownicą. W upale rośnie też opór toczenia, a więc zużycie paliwa, a w autach elektrycznych spada zasięg.
Jak opony całoroczne wypadają w testach?
Niemiecki magazyn "auto motor und sport" sprawdził dziewięć modeli opon całorocznych w popularnym w małych autach rozmiarze 195/55 R16. Zwycięzcą okazał się Continental AllSeasonContact 2, który bardzo dobrze radził sobie na mokrej i suchej nawierzchni oraz miał najniższy opór toczenia. Test pokazał też, że dobra przyczepność na śniegu nie oznacza automatycznie dobrych wyników na mokrej drodze.
Najważniejszy wniosek dotyczy jednak lata. Opony całoroczne nastawione na zimę zbliżają się pod kątem osiąganych wyników takich jak przyczepność czy droga hamowania na śniegu do niektórych opon zimowych, ale na suchej drodze wyraźnie ustępują dobrym oponom letnim. Dlatego przekonanie, że ogumienie całoroczne to dobre rozwiązanie zwłaszcza tam, gdzie zimą rzadko pada śnieg, nie zawsze jest słuszne. Różnice są jeszcze wyraźniejsze w ciężkich i mocnych samochodach.
Czym różni się oznaczenie M+S od 3PMSF?
Nazwa "całoroczna" czy "all season" nie mówi nic o tym, jak opona rzeczywiście radzi sobie na śniegu. Podobnie jest z oznaczeniem M+S, czyli błoto i śnieg. Trzeba pamiętać, że to jedynie deklaracja producenta. Tak naprawdę pod kątem użyteczności, a przede wszystkim przepisów, liczy się symbol 3PMSF, przedstawiający płatek śniegu na tle trzech szczytów, nazywany też symbolem alpejskim. Opona może go mieć tylko wtedy, gdy przejdzie ujednolicony test w warunkach zimowych.
Ma to znaczenie podczas wyjazdów za granicę. Na przykład w Szwajcarii od października 2024 roku samo oznaczenie M+S nie wystarcza, by opona była uznana za zimową, i wymagany jest symbol alpejski. W Austrii opony zimowe i całoroczne muszą mieć w warunkach zimowych co najmniej 4 mm bieżnika. We Włoszech od 16 maja do 15 października opony zimowe i całoroczne muszą mieć indeks prędkości co najmniej taki, jak podany w dokumentach auta.
Dla kogo są opony całoroczne?
Opona całoroczna zużywa się w ciągu roku szybciej niż dwa komplety używane na zmianę, ale u kierowców pokonujących niewiele kilometrów nie musi to być wadą. Przy małych przebiegach opony letnie i zimowe mogą się zestarzeć, zanim zetrze się bieżnik. Jeśli komplet całorocznych wystarcza na ok. 30 tys. km do osiągnięcia 4 mm bieżnika, to przy przebiegu 12 tys. km rocznie trzeba go wymienić po około 2,5 roku. Kierowca z rocznym przebiegiem 25 tys. km zrobi to już po nieco ponad roku.
Dlatego przy dużych przebiegach, częstych długich trasach i codziennej jeździe niezależnie od pogody lepiej sprawdzają się dwa komplety sezonowe. To samo dotyczy osób, które jeżdżą w góry lub wyjeżdżają na narty.
Jak dbać o opony całoroczne?
Polskie przepisy wymagają jedynie, by bieżnik nie był niższy niż 1,6 mm, ale żeby opona całoroczna zapewniała dobrą przyczepność zimą, lepiej wymienić ją, gdy bieżnik ma mniej niż 4 mm. Ponieważ komplet pracuje przez cały rok, warto co 10-15 tys. km zamieniać opony między osiami, zwłaszcza w autach z napędem na przód, w których przednie opony zużywają się szybciej. Ciśnienie najlepiej sprawdzać co miesiąc i przed dłuższą podróżą, a przy okazji obejrzeć opony pod kątem wybrzuszeń i uszkodzeń.










